the lion king
Weken, wat zeg ik, maanden heeft hij afgeteld. Het provinciaal kampioenschap atletiek zou zijn kampioenschap worden. Getraind heeft hij op die 3 passen tussen de horden, die techniek, het aanvalsbeen, het snel bijtrekken en weer afduwen. En dan die kogel van 3 kg, ook meer snelheid en techniek dan kracht. Trainen dus.
Na 3 zilveren plakken de voorbije jaren wérd het zijn PK : op de 80 m horden stond de rest niet eens op de foto (4de tijd in België dit seizoen !), en bij het kogelstoten was het verschil met de tweede ongeveer anderhalve meter. Eindelijk dus, en meteen in duplo : schildjes, De Droom, het Pantheon. Want dat maakt je anders dan een andere atleet : die schildjes op je truitje. Medailles zijn van geen tel; die liggen in een schuif. Maar die schildjes : die vallen elke wéék te bewonderen.

Daar mag HIJ best fier op zijn!
Proficiat!!!
We zijn mee fier met de kampioen.
Tenandere, ook gelukwensen voor de fotograaf: een verrassende, veelzeggende foto.
Een dikke proficiat voor allebei.
Ik weet niet wie er trots mag zijn op zijn schildjes maar ik ben mee trots voor hem na het lezen van dit verhaal.