Een nieuw jaar, een nieuwe lens. Op pad met de 17-50 2.8 kun je zo’n mooie plaatjes schieten. Het ijs was zich aan het terugtrekken, maar rukt intussen weer op. Over een week kunnen we misschien schaatsen.
Sinterklaas die onverwachts langs blijkt te zijn geweest : we spraken af om, net voor een familiebezoekje met z’n vieren, snel en ongemerkt nog de sintwensen klaar te zetten. lees meer
De geur die in je neus blijft hangen, van de man die naast je op de trein komt zitten, van ongewassen, onfrisse kledij, een dik wollen hemd terwijl het buiten 10 graden is … Ik ben al een half uur op het werk, en ik ruik het nog. En ja, ik heb mezelf gewassen vanmorgen, dus dat kan het niet zijn.
Gisteren, tijdens haar tweede wedstrijd van het seizoen, trakteerde ons bolle ons op 60 tripels triples. Wie al denkt dat hij een stevig fuifje heeft gemist, heeft het … mis. lees meer
Vandaag hebben we heel Frankrijk doorkruist, op het Salon des Vignerons Indépendants : over Chablis, St-Véran en Condrieu naar de Côtes de Ventoux, Lussac-St-Emilion om via Lalande-de-Pomerol en Pomerol, en een omweg naar Fixin te eindigen in Banyuls, in het uiterste zuiden. lees meer
“Nee, we sponsoren al.” Ik gelijk blijkbaar op de penningmeester van de lokale voetbalclub. lees meer
De mythische afstand : 42,195 m, van Marathon naar Athene. Gisteren was er de halve mythe, van Deinze naar Bellem – lach niet. Nog een geluk dat Phidippides niet vanuit Deinze moest vertrekken, anders liep ik gisteren “een halve deinze”. lees meer
*Rara, in welke sportdiscipline bevinden we ons ?
Een moeilijke kwestie, foto’s nemen op rope-skippingwedstrijden : het is altijd binnen, en dus is er weinig licht (voor een fototoestel toch). En de skippers staan niet stil, dus moet het rap gaan. Bovendien krioelt het er van de juryleden, en dus loopt er altijd wel één in beeld. En als het dat niet is, staat er wel een andere fotograaf in je blikveld – zie de eerste foto. lees meer
Op wandel met de f/1.8-50mm lens in Het Leen, in Eeklo. Het bos laat zich op zijn mooist zien. Foto’s genomen met 1 stop onderbelichting, met die warme gloed tot gevolg.
Ik denk dat het dinsdagmorgen was. Ik hoorde de journaliste tijdens “De Ochtend” nog net vragen aan de gesprekspartner : “Hoe groot is de chaos ?”.
Vol spanning wachtte ik op het antwoord, en jawel, met ferme stem, zich bewust van het belang van zijn woorden – ik hoorde zelfs een lichte trilling, verklaarde de man : “De chaos is groot”. Ik was zo van slag dat ik zelfs niet meer luisterde waar het eigenlijk over ging - vaag herinner ik me dat het een binnenlands en dus niet-zo-ver-van-mijn-bed-bericht betrof, maar zie, we zijn ruim twee dagen verder, en ik hou het nog altijd uit, in deze Grote Chaos.
